Oudjaar 2010

Over enkele uren heeft het jaar 2010 definitief historie geschreven. Het is een roerig jaar geweest: Vele rampen hebben de wereld getroffen en daarbij denk ik aan de aardbeving in Haïti, de overstroming in Pakistan en de uitbarsting van de vulkaan in IJsland, die veel vliegverkeer stillegde. Wat te denken van de vliegtuigrampen? Die ramp waarbij slechts één Tilburgs jongetje overleefde? En dan spreken we nog niet over de vele aanslagen en de kleinere natuurrampen, die ook duidelijke sporen achterlieten.

Vele mensen en families zijn wereldwijd getroffen en moeten groot leed verwerken. Vele mensen verloren al hun bezittingen, die soms toch al zo schamel waren.

In alle oprechtheid vraag ik me af hoe de mensheid deze rampen met die enorme schadeposten te boven kan komen. Kunnen de getroffen, vaak arme, landen dit zelf wel opbrengen, of is er nog veel meer hulp van andere landen nodig?

Bij de opsomming van de vele gebeurtenissen van het bijna afgelopen jaar, is positief nieuws hierdoor op de achtergrond geraakt. Want het was niet alleen kommer en kwel, ook al waren de rampen erg groot en waren het er in onze ogen te veel. Want wie denkt er nog aan die 33 mijnwerkers die na 66 dagen ondergronds gezeten te hebben, werden gered? Hoe groots was de inspanning van de hulpverleners. Dit raakte me en ik heb een felicitatie naar de Chileense ambassade gestuurd.

Volgens mij is er nog veel meer goed nieuws te melden, maar het lijkt er op, dat de wereld liever narigheid hoort dan opbouwend nieuws. Eigenlijk zouden we daar eens tegen moeten protesteren.

Onze Kerk is in 2010 ook niet ongeschonden uit de strijd gekomen: de kwestie met de H. Communie en de misbruiken stonden lange tijd op de voorpagina’s van de krant. Mensen verlieten de Kerk. Ook wij ontvingen verzoeken tot uitschrijving. De eerste uitschrijvingen hebben we gewoon doorgevoerd, maar daarna hebben we de mensen er op gewezen dat als zij de Christelijke Kerk zouden verlaten, die ene uitspraak van Jezus wel heel hard overkomt: Wie gelooft, heeft eeuwig leven. Daar gaat het toch om?

Is het ook niet zó, dat alleen geloof mensen op de been kan houden door veel moeilijkheden heen? Juist daarom hebben wij Jezus nodig: Hij volbracht immers alles voor u en voor mij.

Hoe heerlijk is het, dat wij alle positieve gebeurtenissen mee mogen nemen over de drempel van het nieuwe jaar, als een grote bemoediging. En dat wij vergeving mogen vragen voor wat wij verkeerd deden. Jezus zal al onze bezwaren bij de Vader brengen en vol vreugde zal de Vader zijn barmhartigheid aan ons tonen door ons te vergeven. Ook mogen wij al onze pijnen en verdriet bij Hem brengen, die alles volbracht en Hij zal ons helpen om verder te gaan.

En dat geeft ons alle moed om verder te gaan, zeker als wij afscheid moesten nemen van een dierbare, dat gold voor:

31 mensen voor we een uitvaart hielden;
23 mensen werden begraven op onze begraafplaats;
14 mensen werden gecremeerd;
4 mensen werden elders begraven.

Gelukkig zijn er ook andere berichten:

23 kinderen werden gedoopt;
24 kinderen ontvingen voor het eerst de H. Communie;
Er waren 13 vormelingen, waaronder 1 volwassene;
7 huwelijk werden ingezegend;
7 jubilea werden gevierd.

Ziende op dit alles, kunnen ook wij in de parochie de balans opmaken. Zijn we ontevreden? Neen, dat mogen we niet zeggen, ook al streven we altijd naar meer, want iedereen moet weten hoe groot Gods liefde en zorg is voor iedere mens en dat blijven we van harte uitdragen! Uiteindelijk is dat ook het enige dat blijvend is.