Allerzielen

Dierbare Lezer,

Twee leerlingen gaan op weg. Zij maakten de gebeurtenissen rond Jezus’ lijden en sterven mee en waren er diep van onder de indruk. Ze spraken over niets anders met elkaar. Ze hadden toekomstverwachtingen en nu leek alles over en uit.

Ook u had mogelijk toekomstverwachtingen, maar door het heengaan van uw dierbare, houden ook die verwachtingen op.

En dan voegt zich iemand bij hen. In eerste instantie lijkt dat wat vrijpostig, want Hij gaat zich ook nog met hun gesprek bemoeien. En als ze Hem dan uitgelegd hebben wat er allemaal met Jezus is gebeurd, leeft Hij niet met hun mee, maar berispt Hij ze in feite. Hij zegt: “O onverstandigen, die zo traag van hart zijt in het geloof aan alles wat de profeten gezegd hebben! Moest de Messias dat alles niet lijden om in zijn glorie binnen te gaan?” Dan begint Hij met Mozes en uit al de profeten te verklaren wat er al de Schriften op Hem betrekking had.

Ze komen op de plaats van de bestemming en hij doet alsof Hij wil doorgaan, maar ze dringen aan en Hij blijft.

De drie gaan aan tafel en weer neemt die derde persoon, die gast het voortouw: Hij nam het brood, sprak de zegen uit en reikte het hen toe. Pas toen zagen ze wie hun metgezel was: Jezus zelf. Maar Hij verdween uit hun ogen.
Ervaart u dan soms ook niet? Net of iemand een arm om uw schouders slaat en u er niet alleen voorstaat om het verdriet te verwerken? Is het niet zo, dat wij dikwijls niet opmerken dat Jezus dicht bij ons is? En als we net als die leerlingen aandringen: “Heer blijf bij ons!” zou Hij dan van u weggaan? Ik denk van niet, maar zo vaak zijn onze emoties te groot en dan is het moeilijk om dit te ervaren.
Misschien is het juist daarom ook goed om hier met elkaar te zijn. Om met elkaar te bidden voor troost voor u en voor de zielerust van uw dierbare.

Mensen vragen zich wel af of het zin heeft om voor overledenen te bidden. Lange tijd heb ik dat zelf bewust niet gedaan. ik dacht immers: Als je leven op aarde over is, komt er een oordeel dat geen mens kan veranderen. Maar toe las ik in het tweede hoofdstukken van de Makkabeeën in de Bijbel, waar staat: “Maar ze baden en smeekten ook, dat de zonde, door de gevallenen bedreven, geheel mocht worden vergeven.” Als de Bijbel vermeldt dat er gebeden wordt voor overledenen, wie ben ik dan om dat niet te doen? En sindsdien doe ik het trouw.

Wat is daarvan de zin? U zult begrijpen, dat alles in de hemel rein en volmaakt is. Er is geen spoor van zonde of wat voor soort duisternis dan ook te bekennen. Als een mens sterft, en hij of zij zal opgenomen worden in Gods eeuwige Heerlijkheid, kan het toch zijn dat de overledene niet geheel in volkomen reine staat was bij het sterven. Wie is er immers in het leven volmaakt? Dat betekent, dat de onvolmaaktheid op de een of andere wijze van ons afgenomen moet worden. Wij noemen dat in onze Kerk, dat zo iemand (en ik denk dat dit geldt voor bijna iedereen die sterft) eerst in het vagevuur komt om definitief gereinigd te worden en rein te zijn voor de hemel.

En juist voor hen bidden we, om de tijd in het vagevuur te bekorten. Dat deden we bij de uitvaart; u zult het thuis doen en nu doen we het weer met elkaar met de ene bedoeling: dat uw dierbare spoedig in de Heerlijkheid Gods zal zijn, voor altijd en eeuwig.
En wij zullen hem of haar mogen ontmoeten, als ook wij trouw zijn aan ons geloof en dikwijls roepen: “Heer help mij!”

Weet, dat Jezus er naar verlangt u bij te staan, opdat u eens voorgoed herenigd zal worden met uw geliefde, die wij hier gedenken.

Van harte wens ik u Gods troost en zegen toe.