33^ste zondag door het jaar, Lucas 21: 5-19

Dierbare Lezer, 

Ons Katholiek geloof wordt de laatste tijd in de media nogal aangevallen. Nu zijn er gebeurtenissen, die nooit hadden mogen plaatsvinden. Maar die gebeurtenissen zeggen niets van onze Kerk, maar van het personeel; en dat wordt vaak vergeten. De leer van de Kerk komt geheel overeen met Gods Woord, maar helaas handelen de medewerkers niet altijd zo: ze zijn immers geen volmaakte mensen, en dat geeft soms zeer pijnlijke gevolgen.

Jezus spreekt over het einde der tijden. Dat horen we niet graag, maar aan alles komt een einde: een einde aan een lange reis en we zijn opgelucht dat we het er veilig afgebracht hebben; het einde van de studie en er is vreugde om het behaalde succes en zo zijn er veel meer voorbeelden te noemen. Maar we spreken niet zo graag over het einde der tijden, laat staan over het einde van ons eigen leven. Toch zal het eens gebeuren.

Jezus wijst op tekenen: oorlogen, rampen, honger en de pest. Laten we eerlijk zijn: die zien we om ons heen: denk maar aan de aardbevingen, de vulkaanuitbarstingen, tsunamies en epidemieën zoals aids. Er zijn mensen die dan meteen de Bijbel pakken en wijzen op de hoofdstukken over de eindtijd. Men ziet overeenkomsten, maar wees voorzichtig want Jezus zegt dat vóór dat dit alles gebeurt, er eerst iets anders zal gebeuren. Eerst zal men ons uitleveren aan koningen en stadhouders. Dan komt het aan op ons geloof. Zo ver is het gelukkig niet in ons land, maar zal het zo blijven?

Vanmorgen stond er een ingezonden stuk in de krant van een hoogleraar die zegt: men moet geloven zien als een liefhebberij. Dat is mooi! Geloven zou dus nergens voor nodig zijn, want zo is het met hobby’s, liefhebberijen toch eigenlijk ook? Maar ik durf te zeggen, dat het anders is, heel anders: geloven moet een levenshouding zijn! Men moet aan ons kunnen zien dat wij christenen zijn. Men moet aan ons kunnen zien dat wij verloste mensen zijn. Uiteindelijk is Jezus niet voor niets op de aarde gekomen.

Waar staat u in het geloof? Is het een vrome traditie om naar de kerk te komen, die u van thuis uit meekreeg? Of is geloven een stuk van uw leven geworden, waar u niet buiten kunt. Is Jezus voor u een voorbeeld, of is Hij werkelijk voor u de Weg, de Waarheid en het Leven? Leeft u met Jezus, of kunt u het wel alleen af?

Het is niet zo simpel; om alleen te staan, zie immers eens op de jeugd: hoe wordt zij vaak uitgelachen als ze misdienaar wil worden? Terwijl naar de voetbal gaan normaal is?
En als een kind te veel wil, hoe gemakkelijk wordt dan eerst de Bijbelclub afgeschreven? Laten we toch bedenken, dat geloven van levensbelang is.

Waar staat u? Wie is Jezus voor u? Als het er op aan komt, voor wie kiest u dan?
Wij hebben elkaar nodig. We kunnen niet in ons eentje geloven. Daarom nodigt de Kerk mensen van harte uit en ze blijft uitnodigen, ondanks alle commentaren in de wereld. Natuurlijk is de Kerk onzinnig voor ongelovigen, maar voor ons is ze de ware richtingwijzer naar Gods Heerlijkheid. De Kerk blijft er op wijzen, dat er in Jezus overwinning is, niet op aarde, maar wel voor de eeuwigheid.

We kunnen niet rustig afwachten, want voordat we het weten worden we meegesleurd door allen die tegen de Kerk aanschoppen. En mogelijk moeten we, eerder dan we denken, een standpunt om onze overtuiging innemen.
Zijn we echt zo’n nuchtere mensen als we onszelf voorhouden? Zie dan op de meer dan 100 doodsbedreigingen die de hoofdredacteur van het Katholiek Nieuwsblad kreeg vanwege die ene brief, die nota bene nog verkeerd uitgelegd werd ook.
En hoorde u van de opmerkingen over abortus, die hulpbisschop De Jong kreeg toegeslingerd? Abortus zou een vorm van beschaving zijn, maar die beschaving hoeft voor mij niet.
Laten we werken aan ons geloof. Geloof komt niet aanwaaien, maar we moeten er aan werken, door dagelijks te bidden en te lezen in Vaders Boek. We moeten Jezus aannemen, als onze Redder en Verlosser en ons geloof zal groeien en krachtig worden. Dan kunnen we weerstand bieden aan een wereld rondom ons, die de christelijke wortels steeds meer tracht uit te rukken. Zie toch op onze Redder, Gods Zoon, Jezus Christus! Laten we op vaste tijden bidden en de Vader alles van ons leven, mooie en minder mooie zaken, vertellen en het zal Hem en u goed doen, te weten dat Hij van alles van u afweet.