Statiedag van het Gilde Sint Sebastiaan uit Oisterwijk, op 21 januari 2012 

Heeft u er wel eens bij stil gestaan hoe verschillend mensen zijn in handelen en interesses? Denk alleen eens aan de verschillende sporten die mensen beoefenen. De een houdt van voetbal, de ander zwemt liever.
En denkt u eens aan hobby’s? De een verzamelt postzegels, en de ander bouwt modelvliegtuigen of duikt alleen in de boeken en doet niet anders dan studeren. Weer een ander verzamelt bestek of oude klokken.
Ach er is zo veel te doen, dat een opsomming nooit compleet kan zijn.
En denkt u daarbij wel eens aan hetgeen een mens er toe brengt om net die ene hobby interessant te vinden? Is dat om eigen vakkundigheid op te voeren, of de spanning of het vliegtuig wel omhoog wil en strak in de lucht hangt, of om superieur aan een ander te zijn? En wat zeggen postzegels? Je kunt er de geschiedenis van een land voor een groot deel in zien. Zo is er voor iedere hobby veel te zeggen.
En hoe interessant om net door dat ene getrokken te worden.

Een vrijgezelle mevrouw liep eens over het strand, ergens in de wereld op haar vakantie, ze vond een schelp. Heel gewoon zouden wij denken, want schelpen liggen nu eenmaal; altijd aan het strand. Ze raapte de schelp op en werd door de schoonheid van die schelp zo geïmponeerd, dat ze haar hele leven wijdde aan het zoeken van schelpen waar dan ook ter wereld. Haar hele verzameling werd onder gebracht in een uniek museum in Drenthe.
Zo kan een hobby tot iets groots leiden en de interesse van anderen wekken. Maar hoe dan ook: er moet een drijfveer zijn.
En staat u eens stil bij uw eigen Gilde? Twee uit uw midden vieren vandaag hun 50-jarig jubileum, en nog wel twee Jannen! Dan moet er toch ook een drijfveer zijn om zelfs op hoge leeftijd actief gildebroeder te willen zijn? Dan kun je toch niet spreken over een gril, die wel weer overgaat? Neen, dan is dat tot als het ware een stuk van je leven geworden.

Vandaag gedenken wij de patroon van het Gilde, Sint Sebastiaan. Hij werd door boogschutters in opdracht van keizer Diocletianus gedood. Waarom? De keizer haatte christenen en kwam er achter dat een van zijn officieren christen was en dit niet op wilde geven. Dit zette de koning aan tot woede en hij beval de dood voor Sebastiaan.

Wat dreef Sebastiaan om vast te houden aan zijn geloof en dat te bekopen met de dood? Het antwoord is: de liefde tot Christus dreef hem er toe. Hij is trouwens niet de enige: wij kennen in onze Kerk velen voor wie het geloof in God het belangrijkste in hun leven was, want zij gaven hun leven voor hun geloof. Tot op de dag van vandaag lijden velen onder hun christelijk geloof: 200-miljoen mensen wereldwijd! Zij hebben de liefde van Christus geproefd, een liefde die alles te boven gaat en die zij vasthouden tegen elke prijs. Zij weten dat hun geloof in Hem, hen eens thuis zal brengen, in de hemel dus.

Ons leven kent geen einde; wel het verblijf op aarde. Eens moeten wij ons lichaam afleggen, maar onze geest blijft, die heeft al vanaf de ontvangenis in de moederschoot eeuwig leven in zich. Naar dat eeuwige leven zou iedere mens zich moeten uitstrekken, want dan gaat de mens de zin van zijn leven zien en zal de mens zich richten tot Gods wensen en handelen naar de 10 geboden. Dan zal de wereld anders worden, maar wij zijn daar nog ver vanaf.
Maar vandaag kunnen wij, zoals we nu bijeen zijn, een begin maken en het zal ons en onze omgeving doen veranderen, geen twijfel mogelijk.

Dus laten we ons in deze viering van harte richten tot Hem, die alles voor u en mij volbracht en de heerlijkheid Gods zal eens ons aller deel zijn en u zult ook hem ontmoeten, wiens dood wij vandaag gedenken: Sint Sebastiaan.

Ik wens u een goede Statiedag toe in verbondenheid en eenheid met elkaar en met uw patroon.