1e Zondag van de vasten Lucas 4: 1-13
Dierbare Lezer,
Jezus is veertig dagen in de woestijn; Hij eet en drinkt niet en dan, als zijn tijd van voorbereiding er op zit, krijgt Hij honger. Als een mens honger krijgt, is hij lichamelijk zwakker dan anders, dat zagen we ook bij Esau: toen hij eens hongerig thuiskwam had hij zijn eerstgeboorterecht over voor een bord soep. Ook de duivel weet dat en hij probeert zijn slag te slaan, maar hij vangt bot bij Jezus.
De duivel beproeft Jezus op drie zwakke punten van de mens, die ook in ik en zijn.
- Eigen dunk: de duivel (tweedrachtzaaier) wil dat Jezus van stenen brood maakt. Dan kan hij zeggen: ik heb je toch maar te eten gegeven, toen je honger had.
Maar Jezus slaat zijn poging af. Immers een mens leeft niet van brood alleen. - Macht: hij wil dat Jezus hem aanbidt en dan zal Jezus macht krijgen. Dan zal satan Hem alles geven en geen strobreed meer in de weg leggen.
Maar Jezus doorziet zijn valse truc en wijst het af: Gij zult God alleen aanbidden! - Hoogmoed: hij wil dat Jezus zich van de bovenbouw van de tempel af laat vallen. Immers engelen zullen Hem wel opvangen. Er kan toch niets gebeuren?
Maar Jezus wijst het af: Gij zult God niet op de proef stellen!
Dan geeft satan zijn pogingen op en hij vertrekt tot de vastgestelde tijd, de tijd waarop wij ons in de vastenijd voorbereiden door versterving en het extra overwegingen van het Lijden en Sterven en de Verrijzenis van Jezus!
Als Jezus op één van de verleidingen was ingegaan, zou zijn zending volledig mislukt zijn. Dan zou Hij het kwaad (de duivel dus) niet kunnen overwinnen, maar hem als compagnon hebben. Hoe zouden de zonden dan nog overwonnen kunnen worden? Van de diensten van de duivel wordt niemand ooit beter: ze zijn vals en op ongeluk gericht.
Herkent u die drie terreinen waarop Jezus werd beproefd in uw eigen leven? Ze zijn zo herkenbaar en spelen nog iedere dag een rol.
Hoe gemakkelijk laten mensen zich niet de loftrompet toesteken als zij iets goed gedaan hebben, of er anders zelf wel voor zorgen dat zij die krijgen? Hoe weinig nederig zijn velen na het verrichten van iets goeds, of het uitvinden van iets? En als dan de erkenning wegvalt, of een ander met de eer gaat strijken, dan is Holland echt in last.
Hoe streven velen niet naar een absolute macht? In bedrijven, thuis, maar ook wereldwijd als leider van een volk? En waar zijn die grote machthebbers van toen? Hun beenderen zijn vergaan in hun graven.
Zie op Jezus. Hij was de Leider, maar zijn macht werd niet erkend. Hij werd gezien als een groot gevaar voor de machthebbers en Hij moest uit de weg geruimd worden. Maar toch is aan Hem gegeven alle macht in de hemel en op aarde. Wat zitten wij dan te tobben? Laten we Hem de macht over ons leven geven, Hij heeft die immers toch al? Dan zijn wij van veel verlost en draagt Hij de verantwoordelijkheid. En dat is wat Jezus nu precies wil en het zal ons verlichten.
Neem nu eens het gedrag van mensen. Neem nu alleen het verkeer maar eens: Als u in het verkeer zit, ziet u om u heen hoe mensen grote risico’s nemen, alsof hen nooit iets kan overkomen. Hoevelen houden er in het verkeer, rekening met een ander? Het is toch bijna alleen ikke, ikke en nog eens ikke?
“Oh, ik kan nog best heel goed rijden met een flinke slok op”. “Hoe snel ik ook rijd, ik heb de auto goed in de hand”. Maar weet u, er is zo weinig nodig om het verkeerd te laten gaan, en niet alleen in het verkeer, maar op zo vele terreinen in ons leven.
Zie op Jezus. Zie zijn nederigheid. Zie hoe Hij werd verguisd en als een notoire misdadiger uit de weg geruimd werd, zonder enig aanzien. Naakt aan een kruis: weg met alle menselijke waardigheid.
Maar in Gods Koninkrijk draait alles om. Dan is het niet meer een neerzien op de Gekruisigde, maar juist een opzien naar Hem. Want aan Hem is alle macht. Aan Hem behoort het Koninkrijk. Hij is het, u heeft Hem nodig.
Laten we nederig van hart worden en opzien naar Hem, die zonder enig aanzien heenging, maar eens met macht en grote majesteit zal terugkomen. Glorie aan Hem, onze eeuwige Koning! Ik wens u een goede vastentijd toe.
